zaterdag 5 januari 2013

......

Ik kom aanlopen en zie ze, de adrenaline in mijn lijf begint overuren te draaien.
Daar zijn ze weer altijd het zelfde als ik aan kom lopen met alleen mijn dochter bij me zonder mijn sterke man die mij vertrouwen geeft.

Ik ga langzamer lopen maar het helpt niks ze lopen recht voor me.
Op ik geef je een knal voor je kop afstand.....

Zelfverzekerd als ik denk dat ik ben recht ik mijn rug....
Maar mijn lijf schreeuwt wat anders die kronkelt zich als een klein bang meisje in een en verstopt zich......

Snel vlucht ik de supermarkt in, maar ook daar zijn ze naar binnen gelopen, als een stel hongerige bijen op zoek naar bloemen voor hun honing lijken ze om me heen te dansen.
Mijn lichaam doet rare dingen ik voel woede maar ook angst...

Zo snel als ik kan grijp ik alles wat ik nodig heb en leg het in mijn mandje, geen angst om iets te vergeten maar angst voor hen, ik wil zo snel mogelijk weer naar huis daar waar het veilig is waar zei niet zijn.
Ze zijn al dichtbij genoeg geweest toen ze dachten mijn auto te kunnen stelen, en ze weten dat ik weet dat zei dat zijn geweest......

Ik reken mijn boodschappen af gooi zo snel als ik kan mijn boodschappen in de buggy en mijn lichaam geeft aan klaar te zijn voor een marathon.
Ik moet hier weg...

Zodra ik buiten kom kijk ik om me heen altijd dat eeuwige gecontroleer van mezelf, ik loop met een stevige pas in de richting van ons huis...
In mijn hoofd spelen wel 100 ramp scenario's zich af, wat als dit wat als dat...

Onderweg kijk ik om me heen en achter me ik zie ze lopen ik versnel me pas.
Ik zie het appartementencomplex zo snel ik kan sta ik binnen en druk de automatische klapdeur dicht verzekerd dat er nu niemand zonder tag binnen kan komen, loop ik naar de lift.
Het wordt rustig in mijn hoofd een gevoel van opluchting ook dit hebben we overleefd overkomt me...

Bij ons huis aangekomen ga ik snel naar binnen, mijn rug nat van het angstzweet en ik sluit de deur.

Thuis daar waar het veilig is waar ik geen angst ken,
 Thuis..........


In mijn hoofd zegt er een stemmetje waar ben je nou bang voor wat stelt het voor mijn bewustzijn neemt het over, kan die dat niet ook gewoon doen op momenten dat het echt nodig is...........

3 opmerkingen:

  1. Jee hee, dat is heftig! Ben je al naar de politie geweest om dit te bespreken?
    Je kunt niet meer veilig in jouw eigen buurt rondlopen, dat is toch ook niet normaal!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Hey Nicole,

      Deze jongens hebben in 2011 mijn auto proberen te stelen maar kregen hem niet gestart waardoor ik wakker werd, ik heb ze toen gezien nadat ik heb staan schreeuwen dat ze met hun poten van mijn auto af moesten blijven, een week later heb ik ze gezien toen ik in mijn auto zat en zei een motor gestolen hadden, sindsdien kom ik ze heel vaak tegen als ik naar het winkelcentrum ga.

      Het is zijn heel intimiderende jongeren, als ik met Joey in gesprek ben kunnen ze je in eens na gaan praten op een vervelende manier.
      mijn bewuste ik zegt stel je niet zo aan ze zullen niks doen en ze zijn heus niet van plan je iets aan te doen of je tas te stelen, maar door die diefstal heb ik blijkbaar een post traumatisch stress syndroom gekregen (ik ga naar psycholoog hiervoor) Door die ptss gaan bij mij continu die alarmbellen af als ik ze tegen kom en werkelijk altijd als ik zonder mijn vriend ben dan lijken ze dichterbij te komen en om me heen te hangen in de winkel, ik denk dat ze het merken of aanvoelen ;-) Maar misschien moeten ze ook gewoon in de winkel zijn net als ik en al die andere mensen.

      Als mijn vriend erbij is dan komen we ze ook wel tegen, maar dan voel ik mij niet zo dan is hij bij me dat geeft een veiliger gevoel.

      Ik heb aangifte gedaan van de diefstal ze beschreven maar ze hebben er niks mee gedaan, ook niet toen ik ze gemeld heb dat dezelfde jongens een motor gestolen hebben, ze hebben 1 dag in de cel gezeten omdat ze aangehouden waren na een veroorzaakt ongeluk, deze jongeren ik weet niet wat het is ze zijn minderjarig van buitenlandse afkomst, en zoals ik er nu bij zit dan denk ik wat stel ik mij aan, maar zodra ik buiten kom gaat alarmfase 1 in werking en moet ik hun dan ook nog tegen komen dan kan ik niks tegen mijn lichaam en geest beginnen wat ik probeer ik word gewoon bang :-s

      Ik krijg volgende week EMDR en hopelijk gaat dit werken zodat ik weer met een veilig gevoel naar buiten kan.

      Dit is puur mijn gevoel van hoe ik gisteren in de winkel liep tot aan ik thuis was, nu denk ik ze waren waarschijnlijk ook klaar in de winkel en gaan weer naar huis maar gisteren toen ik achterom keek en ze zag zei mijn hele lichaam lopen ze komen achter je aan, en of dat echt zo is of dat ze gewoon naar huis gingen ik weet het niet ;-)en eigenlijk wil ik het ook niet weten ik was gisteren alleen maar blij dat ik veilig thuis was gekomen en er niks was gebeurd. ;-)

      Verwijderen
  2. Heftig zeg, brrrr. Wat vervelend voor je, sterkte ermee!! Groetjes, Josine

    BeantwoordenVerwijderen